ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

จังหวัดมุกดาหาร

กลับหน้าหลัก

 

มุกดาหาร มีพื้นที่ทั้งหมด 4,339.83 ตารางกิโลเมตร

 

ในปลายสมัยกรุงศรีอยุธยาทางฝั่งซ้ายของลำน้ำโขงแขวงสวันเขต มีหมู่บ้านชุมชนใหญ่ชื่อบ้านหลวงโพนสิน ซึ่งตั้งอยู่ที่บริเวณพระธาตุอิงฮัง แขวงสวันเขตในปัจจุบัน โดยมีเจ้าจันทรสุริยวงศ์ปกครอง มีบุตรชายชื่อเจ้ากินรี ซึ่งต่อมาได้ข้ามลำน้ำโขงมาฝั่งขวาที่บริเวณปากห้วยมุก สร้างบ้านแปลงเมืองขึ้น ณ ที่นั้น ในปี พ.ศ. 2310 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2313 และตั้งชื่อเมืองว่า "มุกดาหาร" อันเกิดจากศุภนิมิตรที่พบเห็นในขณะที่กำลังสร้างเมือง ชาวเมืองทั่วไปเรียกมุกดาหารว่า เมืองมุก

 

ในสมัยพระเจ้าตากสินมหาราช ได้พระราชทานบรรดาศักดิ์ ให้เจ้ากินรีเป็นพระยาจันทรศรีสุราช อุปรชามัณฑาตุราช ดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองคนแรกของเมืองมุกดาหาร เมื่อปี พ.ศ. 2321

 

เดิมเมืองมุกดาหารมีฐานะเป็นเมืองขึ้นการปกครองกับมณฑลอุดร ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2450 มีการปรับปรุงการปกครองมณฑลอุดรเป็นจังหวัด และเมืองมุกดาหารจึงถูกยุบเป็นอำเภอเมืองมุกดาหาร ขึ้นการปกครองกับจังหวัดนครพนม จนกระทั่งปี พ.ศ. 2525 รัฐบาลได้ออกพระราชบัญญัติจัดตั้งจังหวัดมุกดาหารขึ้นเป็นจังหวัดที่ 73 ของประเทศไทย และเป็นจังหวัดที่ 17 ของภาคอีสาน

 

หน่วยการปกครอง

การปกครองแบ่งออกเป็น  7 อำเภอ คือ อำเภอเมือง อำเภอคำชะอี อำเภอนิคมคำสร้อย อำเภอดอนตาล อำเภอดงหลวง อำเภอหว้านใหญ่ และอำเภอหนองสูง

 

 

คำขวัญประจำจังหวัด

หอแก้วสูงเสียดฟ้า ภูฟาเทิบแก่งกระเบา แปดเผ่าชนเมือง ลือเลื่องมะขามหวาน กลองโบราณล้ำเลิศ ถิ่นกำเนิดลำพญา ตระการตาชายโชง เชื่องโยงอินโดจีน

 

 

ตราประจำจังหวัด

 

รูปปราสาทสองนางสถิต

 

 

 

ต้นไม้ประจำจังหวัด

ช้างน้าว

 

 

ดอกไม้ประจำจังหวัด

ดอกช้างน้าว

 

 

สถานที่สำคัญ

แหล่งท่องเที่ยว

หลวงพ่อใหญ่ วัดภูดานแต้ น้ำตกตาดโตน แก่งกะเบา ภูมโนรมย์ ถ้ำฝ่ามือแดง ภูถ้ำพระ วนอุทยานภูหมู อุทยานแห่งชาติมุกดาหาร

 

 

---

 

**กลับด้านบน**